Հար­գե­լի հայ­րե­նա­կից` «Մտա­հո­գիչ, հու­զող հար­ցադ­րում­ներ» հոդ­վա­ծում, Դուք գրում եք. «Ի­րա­տե­սի» շատ հա­մար­նե­րում իմ ու­շադ­րու­թյու­նից չեն վրի­պել գի­տու­թյանն ու գյու­ղատն­տե­սու­թյա­նը վե­րա­բե­րող հոդ­ված­նե­րը, և ինձ մտա­հո­գում է այն, թե ին­չու են ա­նու­շադ­րու­թյան ար­ժա­նա­նում այն­տեղ ար­ծարծ­ված խն­դիր­նե­րը: Ան­տես­վում են օգ­տա­կար շատ ա­ռա­ջար­կու­թյուն­ներ, ո­րոնք մեծ օ­գուտ կբե­րեին պե­տու­թյա­նը»:

Օ­կու­պաց­ված Ար­ցա­խում այն­պի­սի բան է տե­ղի ու­նե­նում, որ հնա­րա­վոր չէ բա­ցատ­րել։ Բայց ար­դեն պարզ չէ, թե ինչ է կա­տար­վում նաև Հա­յաս­տա­նի «խոր­հր­դա­յին» սահ­ման­նե­րին։ Սյու­նիք, Վա­յոր ձոր, Գե­ղար­քու­նիք. ա­մե­նու­րեք լար­վա­ծու­թյուն է ու տագ­նապ, ա­մե­նու­րեք գն­դա­կո­ծու­թյան ու զին­ված սադ­րանք­նե­րի սպառ­նա­լիք­ներ են կով­կա­սյան թա­թար­նե­րի զոր­քե­րի գա­զան­նե­րի կող­մից։ 

Պե­տա­կան դա­վա­ճա­նու­թյան մեջ ՀՀ վար­չա­պե­տի պաշ­տո­նը զբա­ղեց­նող Նի­կոլ Փա­շի­նյա­նի, նշ­ված կամ (և) այլ հան­ցանք­նե­րում թերևս նաև ՀՀ պաշտ­պա­նու­թյան նախ­կին նա­խա­րար Դա­վիթ Տո­նո­յա­նի, նշ­ված նա­խա­րա­րու­թյան նախ­կին ու ներ­կա հա­մա­պա­տաս­խան պաշ­տո­նա­տար ան­ձանց մեղ­քը հիմ­նա­վոր­վում է նաև հետևյալ փաս­տե­րով:

Այ­սօր ընդ­դի­մու­թյան գոր­ծո­ղու­թյուն­նե­րը վճ­ռո­րոշ են լի­նե­լու։ ԿԿա­րո­ղա­նա՞ միաս­նա­կան ընդ­դի­մու­թյունն ա­թո­ռից պո­կել Նի­կոլ Փա­շի­նյա­նին, ա­զա­տել Հա­յաս­տանն ա­մո­թից ու խա­րա­նից։ Այ­սօր­վա գոր­ծո­ղու­թյուն­նե­րից և հան­րա­յին տրա­մադ­րու­թյուն­նե­րից շատ բան է կախ­ված։ Մինչ այդ մի քա­նի հարց ուղ­ղե­ցինք ԱԱԾ նախ­կին տնօ­րեն, «Հայ­րե­նիք» կու­սակ­ցու­թյան ղե­կա­վար ԱՐ­ԹՈՒՐ ՎԱ­ՆԵ­ՑՅԱ­ՆԻՆ։

«Այ­սօր «Ե­ռաբ­լուր» զին­վո­րա­կան պան­թեոն կայ­ցե­լի վար­չա­պետ Նի­կոլ Փա­շի­նյա­նը: Ա­զա­տա­մար­տիկ­ներն ու զին­ված ու­ժե­րի պա­հես­տա­զո­րի սպա­նե­րը հա­վաք­վել են՝ թույլ չտա­լու Փա­շի­նյա­նի մուտ­քը Ե­ռաբ­լուր: Նրանք վս­տահ են, որ պա­տե­րազ­մում պարտ­ված ա­ռաջ­նոր­դը, չհար­գե­լով ան­մեղ զո­հե­րի հի­շա­տա­կը, հեր­թա­կան շոու է կազ­մա­կեր­պե­լու»։

Մեկ ան­գամ չէ, որ ՌԴ ղե­կա­վա­րը հայ­տարա­րել է, թե հոկ­տեմ­բե­րի 19-ին ա­վե­լի լավ փաս­տաթղ­թով պա­տե­րազ­մը դա­դա­րեց­նե­լու ա­ռա­ջարկ է ա­րել Փա­շի­նյա­նին և մեր­ժում ստա­ցել։ Հի­շեց­նենք, որ այդ ա­ռա­ջար­կում չի ե­ղել Շու­շին հանձ­նե­լու հար­ցը, պետք է հանձ­վեր 5, հե­տո 2 շր­ջան և փախս­տա­կան­նե­րը վե­րա­դառ­նա­յին Շու­շի։

Մենք ոչ թե կորց­րել ենք մեր պե­տա­կա­նու­թյունն ու հայ­րե­նի­քը, այլ մեր հո­գու սյու­ներն են ա­վե­րակ, մենք ներ­սից ա­վե­լի մեծ պար­տու­թյուն ենք կրել։ Աբ­սուրդ է, բայց պա­տե­րազ­մի օ­րե­րին մենք ա­վե­լի լավ վի­ճա­կում էինք, քան հի­մա։

Մեր ձեռ­քում է փաս­տա­թուղթ, ո­րը ժա­մա­նա­կին (երբ դեռ «հպարտ» չէին ու պարգևավ­ճար­ներ էլ չէին լա­փում) ԿԸՀ են ներ­կա­յաց­րել բարձ­րաս­տի­ճան մի խումբ պաշ­տո­նյա­ներ, զո­րօ­րի­նակ, ՀՀ փոխ­վար­չա­պետ Տիգ­րան Ա­վի­նյա­նը և վար­չա­պե­տի աշ­խա­տա­կազ­մի ղե­կա­վար Է­դուարդ Ա­ղա­ջա­նյա­նը:

Մե­ծե­րին է տր­ված ժա­մա­նակ­նե­րի մի­ջով ա­ռաջ նա­յե­լու, ա­պա­գան կան­խա­տե­սե­լու ու­նա­կու­թյու­նը: 1998-ին, երբ ան­մո­ռաց Կա­րեն Դե­միր­ճյա­նը վե­րա­դառ­նում էր քա­ղա­քա­կա­նու­թյուն, նրա ստեղ­ծած կու­սակ­ցու­թյան մի խումբ հա­մա­կիր­նե­րիս հար­ցին՝ ին­չու՞ է հի­շել նախ­կին զբաղ­մուն­քը, պա­տաս­խա­նեց. «Հա­յաս­տա­նի խո­րա­ցող հե­տըն­թա­ցը կան­խե­լու հա­մար»:

2020-ի դեկ­տեմ­բե­րի 18-ին լրա­ցավ Հրանտ Մաթևո­սյա­նի մահ­վան 18 տա­րին, ապ­րեր՝ ըն­դա­մե­նը 85 տա­րե­կան կլի­ներ: Գնաց՝ ինչ­պես գնում են նրանք, որ եր­բեք չեն հե­ռա­նում: Հոկ­տեմ­բե­րի 27-ից հե­տո: